Спектаклдә «кешенең йәшәү парадоксы», йәғни геройҙарҙың көндәлек мәшәҡәттәргә сумып, яҙмыштарының мөһим боролоштарын күҙ уңынан ысҡындырып ебәреүе тураһында һүҙ бара. «Ваня ағай» әлеге сәхнәләштереүҙә психологик театр традицияларына тоғро ҡалһа ла, ул заманса яңғырай – тамашасыны ваҡыт ағышы, юғалған мөмкинлектәр һәм кешелек йәшәйешенә ҡағылышлы мәңгелек һорауҙар тураһында уйланырға саҡыра.
Чехов яҙғанса, кеше үҙ ғүмеренең ниндәйҙер бер һынылыш осорона етеп, үткән тормошона боролоп ҡарай һәм шул мәлдә уның күңелендә бөтә тормошон яңынан башларға, тигән көслө теләк тыуа. Ләкин был хәл мөмкинме һуң? Әллә ваҡыт тигәнең, беҙҙе тормошҡа ашмаған өмөттәр һәм мөмкинлектәр үкенесе ҡамауында ҡалдырып, бөтөнләйгә ташлап китәме?
