Нажия менән Йәмилдең дуҫлашып йөрөүе әллә ҡасандан, тик никах сәғәттәре һаман һуҡмай, эште өсөнсөгә өйләнергә тиҙ генә баҙнат итмәгән Йәмил һуҙа. Шулай ҙа, бер көндө Нажия, инде лә түҙемлеге бөтөп: «Әгәр ҙә миңә ун һигеҙ йәш булһа, һинең менән яҙылышмайынса ла йәшәр инем. Ләкин миңә күптән ун һигеҙ түгел, ғәфү ит, минең бындай билдәһеҙлектә йәшәгем килмәй»,- ти. Ә Йәмил, һаман икеләнеп: «Ҡатыныңдың нисек буласағын белгең килһә — әсәһенә ҡара», «Алма ағасынан алыҫ төшмәй», ҡыҫҡаһы, ней… Мин… әсәйең менән танышҡым килә»,- тип һалдыра, буласаҡ ҡәйнәһенең юҡҡа ғына төрмәгә эләгеүен белмәйенсә. Бар яҡтан да килгән кейәүҙе ысҡындыра буламы һуң Нажия! Йәмилгә иректән «ҡәйнә» эҙләй.

«Кейәүгә сығырға уйлайбыҙмы? Шылды. Мин инде налоговый инспектор ҙа, президенттың ышаныслы кешеһе лә, гаишник та, чекист та, аяҡһыҙ һуғыш ветераны ла булдым. Ә бына ҡәйнә ролендә…», — тип, ризалаша Ғәлиә Харисовна — мыҡты кәүҙәле бер… ир?!